Zonder woorden

 

De stilte schuift papier. Jij zit tegenover mij en lacht. Ver in jouw verhaal, dichtbij bedacht. Natuurlijk ben jij er, maar zijn wij samen alleen. In ons kleine iets. Net buiten de atmosfeer, waar het stil is en het schreeuwen niet gedragen wordt. Waar ons vacuüm van de kudde glijdt. Dat is haar om ’t even. Zij beschouwt de stilte zonder waar te nemen en stempelt haar angst op alle niet gesproken woorden. Die zijn ons om ‘t even. Daarom zit jij hier tegenover mij en lacht. Even en in stilte. Om het schreeuwen dat in de verte wél gedragen wordt. Samen alleen, samen één.

De stilte schuift papier. Zo zwijgen wij de avond doof. Ruilen wij minuten in voor uren. Alles dat we nooit zeiden is gezegd. Het staat in tassen op zolder. Met daarin het immens kleine universum dat ons gegeven is. Ze herbergen alles. Alles, behalve het antwoord op jouw laatste vraag. Daarom zit ik hier tegenover jou en lach. Om de leugen van vergankelijkheid. Samen alleen, maar één.

De stilte schuift papier. Ik lach jouw handen los op het briefje dat zal hangen in de sponning van het raam. Buiten zullen ze lezen dat onze eeuwigheid een surplace’je maakt, met achter iedere komma jouw naam. Wat je zocht heb je gevonden. Je hoeft de bergen en de dalen, of het beekje daar doorheen, niet meer te vertalen naar wie het blok of wie het been. Want hier zitten wij en lachen naar elkaar. Even. Zonder woorden.

De stilte schuift papier. Het weerlegt mijn vrees voor later. Wanneer alleen zijn niet meer samen is, de laatste vraag onbeantwoord blijft en de kudde jou overstemt. Gebruik dan mijn rug bij tegenwind. Bewaar mijn ogen voor in het donker en haal kracht uit dit moment.

 

error: De inhoud is beveiligd !!