Masaï-oorlel

 

Op weg naar een verrassing voor Nachtzuster had ik begin 2010 een afspraak gemaakt bij de tattoo-shop van Wink. Daar zag ik best tegen op, maar de hang naar mijn eerste bleek uiteindelijk toch groter dan de angst.
Een vriend van mij heeft er ook één en hij beloofde mij dat het allemaal goed te doen is. Die geruststelling en de bemoedigende woorden van Wink hadden mij definitief overgehaald tot het nemen van een penispiercing.
Gelukkig is het vandaag de dag niet meer nodig om vooraf je voorhuid te laten verwijderen. Dat was dubbelop geweest en dan was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen. Nee, ook de voorhuid zelf is tegenwoordig een geschikt stukje vlees om een ring in te monteren.
Bij de intake had Wink mij nog een bijkomend voordeel toevertrouwd; De lengte van mijn geslachtsdeel kon met max. 20 procentpunt toenemen wanneer ik gewichtjes aan de ring hing. Hij noemde dat zijn ‘bedeltjes’. Mijn vraag of ik dan niet binnen no time een extra plak ham aan het uiteinde van een breinaald creëer pareerde hij met foto’s van voor en na. En toegegeven, dat zag er in verhouding goed uit.

Het plaatsen van de piercing vat ik voor de voortgang van dit verhaal samen met alsof iemand langzaam een pvc-pijp in je oog steekt, de buis naar de zijkant knikt tot na de plop en daarna met volle kracht een knikker in het gat gooit. Daar kunt u zich vast ook niks bij voorstellen, maar zoiets dus…

Na een week ontsmetten en geheelonthouding moest ik mij weer melden voor controle en het uitkiezen van mijn gewichtjes. Het zag er goed uit volgens Wink, waarna ik hem weifelend op een zilveren ankertje en dito belletje wees. Trots op mijzelf en verheugd op de reactie van Nachtzuster keerde ik huiswaarts.

Later, direct na het avondeten, duwde ik mijn broek naar beneden en toonde haar fier onze nieuwe speeltjes. Voorzichtig wiegde ik daarbij met mijn heupen, zodat mijn bedeltjes zwoel klingelden.
Maar de reactie waarop ik hoopte, bleef uit. Nachtzuster keek wat viezig tussen mijn kruis en ogen op en neer. Met geen mogelijkheid kreeg ik haar vervolgens de extrawaarde tijdens de coïtus uitgelegd en dat het op termijn verlengend werkt.
Na een fikse ruzie en een nachtje op de bank verenigden wij ons de volgende ochtend in een compromis. We zouden het een paar maanden aankijken. Wellicht net voldoende tijd om de verlenging te verwezenlijken … Dacht ik naast de realiteit. Want wat Wink mij niet had verteld, was dat de gewichtjes afgekoppeld moesten zijn tijdens de seks.

Als gevolg van die nalatigheid, stond ik na een hernieuwde beleving dus op de EHBO met een Masaï-oorlel tussen mijn dijen. Aan de ovale vleesring hing wat lullig een rood belletje dat niet meer klingelde, maar dof tokte. Het ankertje zat nog in Nachtzuster.
‘Leg jij het maar uit!’ zei ze bits tegen me, waarna ik niet veel later werd weggereden op een ziekenhuisbed.

De besnijdenis zelf was pijnloos. Het gevoel achteraf vat ik voor de voortgang van dit verhaal samen met alsof iemand je lip er heeft afgeknipt met een roestige schaar en de wond aan het dichtschroeien is met een soldeerboutje van acht watt. Daar kunt u zich vast ook niks bij voorstellen, maar zoiets dus…

Het ankertje heeft Nachtzuster teruggevonden. Dat ligt nu naast het belletje in een ringendoosje op de schoorsteenmantel. Relikwieën van een verrassing die anders uitpakte dan dat ik haar had ingepakt.

 

Opmerkingen ( 0 )

    Laat een reactie achter

    Je email adres wordt niet gepubliceerd. Benodigde velden zijn aangegeven *

    error: De inhoud is beveiligd !!